زبانی به تعزیه در خون یار نشسته

زانو در بغل و بچه به زیر پای

راضی به مرگ عزیزان

ولی نه خفته و گرسنه خفته

نسب ِ من!

می بینی پشتم به کجاهای روزگار خلیده؟

و خر ِ بسته به زنجیر ِ کشیدن ام

چه دوری برداشته با دُم سوخته اش

گویی سده را هر صدم ثانیه برگزار می کنند

و آتش بازی

به انبار خدا هم سرایت نموده!

مُرد!

اگر چه مادر بزرگ من نبود

اما برای آدم

خویشی لازم ست ، نه؟

تا درویشی و پیله وری به اندرون غار

تو می توانی صورت ات را بپوشانی

اما بالماسکه با طلوع آفتاب تمام می شود

و نامحرمان به نشان علی بابا آشکار

بغداد

بیا چهل دزدت را یکجا تحویل بگیر

و پیش از ذبح

در کاسه یی چهل کلید

با طعمی چهل گیاه

آبشان بنوشان

و پیش از ذبح

اذانت را بگو که چهل تکبیر دارد

بر مناره ی زمینی شریف